Press
___________________________________
De New Yorker Scott Urgola is een singer-songwriter die al enkele jaren moeizaam aan de weg timmert met zijn verhalende songs. In 2006 verscheen zijn debuutalbum “Restoration Lullaby” met een reeks road stories die hij overal in het land als soloartiest ging brengen, enkel gewapend met zijn akoestische gitaar.
Hij is tot nader order weinig geneigd om in zijn muziek compromissen te sluiten en schrijft en brengt zijn songs met een soort ‘take it or leave it’-attitude waaruit je kan afleiden dat hij zeker een sterk geëngageerd songschrijver is met zijn realistische, op het dagelijkse leven geïnspireerde songteksten.
Over die teksten doet hij dan ook een hele poos tot uiteindelijk elk woord op zijn voorbestemde plaats zit en de song de door hem beoogde boodschap op de perfecte wijze kan overbrengen.
“Now’s The Time” is de langverwachte opvolger voor “Restoration Lullaby”. Voor deze plaat schreef hij 12 nieuwe nummers en nodigde hij twaalf muzikanten uit om de songs samen met hem in de studio te komen vereeuwigen. Bassist Fred Gillen Jr. deelde de producerstoel met Scott Urgola en Rachel Sukert zorgde voor harmony vocals bij een vijftal songs. Beiden tekenden ook al present toen vier jaar geleden zijn debuutplaat werd opgenomen.
Zelf speelt Scott Urgola op akoestische en elektrische gitaar evenals op banjo en mondharmonica. Vocaal doet hij meermaals herinneren aan de jonge revolterende Bob Dylan toen die nog als jonge protestzanger op de straathoeken zijn gal spuwde over alles wat er fout ging in de wereld.
Onze selectie van voorkeursongs uit “Now’s The Time” luidt als volgt: “I Am What I Am When I Wake Up”, “We Shall Be Together” met schitterend cellospel van Emily Hope Price, “I Will Sing To You”, het uptempo gebrachte banjonummer “Don’t”, het op een reggaemelodie gebrachte “This Years Troubles” en het afsluitende akoestische “Hard Times Of Need”.
Deze cd werd opgedragen aan zijn overleden peter en vriend Scott Hauser van wie hij zijn voornaam erfde. Deze speciale vermelding op het cd-hoesje bewijst eens te meer dat Scott Urgola heel veel belang hecht aan de liefde en de vriendschap van de mensen uit zijn directe omgeving. Met hun hulp zal hij ook verder blijven groeien als muzikant en nog meer goede nummers over de dagdagelijkse dingen uit zijn leefwereld kunnen schrijven. En dat wordt dan weer materiaal voor een volgende plaat.
(valsam)
___________________________________
___________________________________
___________________________________
A review written for the Folk and Acoustic Music Exchange
by Frank Gutch Jr.
(frank.gutch.jr@gmail.com)
Most people have no idea how hard it is to write, to get the proper alignment of words to say precisely what you want and in a way others can get it. Lyrics are the one side of songwriting that can stop a great tune dead in its tracks, and when you find someone who can overlay words on music as if they belonged, you watch them. So will I be watching this newcomer, Scott Urgola, who is so obviously a Bob Dylan devotee, and slave to the lyric.
Restoration Lullaby itself mirrors in places what Dylan used to be, though only in raw fashion at this point. Urgola’s voice has that Dylan backslide, that who-o-o- which slides from note to note, unclean but sometimes necessary to the feel of the song; his lyrics on the whole paint the picture with germane brush stroke; his music so indisputably part of who he is.
Urgola is a man in search of himself here and that’s not necessarily a bad thing. He brought thirteen representations of himself into the studio and allows us to pick and choose. One real winner, to my ears, are They Won’t Take Me, on which Urgola plucks a very basic banjo beneath his slightly Dylanesque voice until the chorus fills the sound with funereal organ, full acoustic chords and harmony vocal. The use of organ catches me by surprise every time, it mirroring the chorus of Emily Wells’ excellentFountain of Youth from her Beautiful Sleepyhead and the Laughing Yaks album and amazingly capturing a similar emotional tone. Phil Ochs could have written Miss America in his later years, a little more folk rock than protest folk though the biting lyrics are effective aplenty. And the lyrics and presentation of My God bring back the pre-Like a Rolling Stone folk era very well indeed.
The really good thing is that, though Urgola displays an innate reverence for the Dylan aura in his music, he does not allow it to overpower him. One gets the sense that after a few more folk festivals and coffeehouse performances, he will get to where he wants to be. He’s pretty close now, but something tells me that he will always be a work in progress. Not musically, but personally. And I don’t see him separating his music from the trials and tribulations of the world, or his own, anytime soon.